Even een paar cijfertjes: in India rijden honderden miljoenen auto’s, en er kwamen in het afgelopen jaar ongeveer 2,5 miljoen bij. In 2010 vielen er 134.000 doden (!) en een veelvoud aan gewonden. 80% van de ongelukken is de schuld van de chauffeur. Dat verbaast me trouwens niets, als je ziet hoe ze hier rijden. De taxichauffeurs houden zich aan geen enkele rijbaan, toeteren, halen links en rechts in. En ik heb ze nog geen een keer kunnen betrappen op gebruik van spiegels, of zelfs maar over de schouder kijken. Het schijnt dat het hier doodsimpel is om een rijbewijs te halen: even een rondje over een rotonde in de stad, een beetje smeergeld, en je hebt je papiertje.

Vanwege deze enorme verkeersonveiligheid door slecht opgeleide bestuurders heeft het automerk Maruti Suzuki (half Indiaas, half Japans, en de grootste autoproducent in India) besloten dat ze hier in het kader van hun MVO programma wat aan willen doen. Vandaag was ik bij hen op bezoek, samen met vertegenwoordigers van ministerie, VNO-NCW, Global Compact en Nivra.

Maruti Suzuki is enkele jaren geleden begonnen met het opzetten van een ambitieus opleidingsprogramma voor auto- en vrachtwagenbestuurders. Inmiddels hebben ze 200 rijscholen en 6 opleidingscentra door het land -waarvan wij er op een mochten rondkijken. Tot op heden hebben ze 700 rij-instructeurs getraind, en 1 miljoen individuele bestuurders. Ook hebben ze aparte programma’s voor bijvoorbeeld bestuurders van taxi’s, schoolbussen, en vrachtwagens. En helpen ze de politie met een 2 uur durend trainingsprogramma dat bekeurde wegmisbruikers verplicht moeten volgen. Dat schijnt ze trouwens meer af te schikken dan de (kleine) boete die de meeste mensen zonder morren betalen.

Mooi werk van dit autobedrijf! Ze hebben trouwens ook een uitgebreid GRI duurzaamheidsverslag gepubliceerd, met accountantsverklaring. Enig minpuntje wat mij betreft: hun leveranciersbeleid is nog flinterdun.

MVO betekent voor Maruti, en voor veel grote Indiase bedrijven dus vooral “community development”. Naar hun verkeersopleidingen sponsoren ze bijvoorbeeld schooltjes op het platteland. Wij noemen dat meestal filantropie, en zien dat als een randactiviteit van MVO, een extraatje. In de Indiase situatie, met haar gebrek aan handhaving van regels, enorme armoede, corruptie en slechte scholing is dit soort liefdadigheidswerk eigenlijk een noodzaak. De Indiase overheid laat hier (behoorlijk wat) steken vallen, en daar springen de bedrijven dus op in.