Deze week stappen vijf collega’s die normaal gesproken met de trein naar hun werk komen, voor de verandering op de e-bike. Partner van MVO Nederland ANWB start deze zomer een campagne waarbij werkend Nederland met de e-bike een alternatief voor auto of trein wordt geboden. MVO Nederland is een van de bedrijven die de uitdaging aan is gegaan.

Alle fietsers beschrijven hun ervaringen op het blog van de ANWB. De beste blogger mag aan het einde van de actieperiode de e-bike houden.

Benieuwd naar de ervaringen van de MVO Nederland collega’s? Lees het hier:

Op maandag stapte als eerste Willem Lageweg op de e-bike. Voor hem niet zo’n grote verandering, want dit is zijn dagelijkse manier van vervoer!

 

De fiets, mijn grote vriend. 

Van kindsaf aan zit ik veel op de fiets. Ik fietste iedere dag ca 9 km heen en terug van Hellevoetsluis naar mijn HBS in Brielle. Ook toen ik in Rotterdam studeerde was de tweewieler mijn grote vriend. En voor mijn woon werk verkeer neem ik altijd de fiets. Weer of geen weer. Al bijna 40 jaar lang. Ben ik in andere steden dan is de OV-fiets mijn vaste vervoermiddel en tijdens vakanties gaan mijn vrouw en ik er ook graag op de fiets tussenuit.

Sinds kort heb ik een elektrische fiets. Gekregen van mijn vrouw voor mijn verjaardag. Ik ben er enorm blij mee. De extra snelheid die mij dit geeft zorgt voor een mooie tijdwinst in mijn drukke baan. Bovendien ga ik hierdoor ook op de fiets naar zakelijke afspraken op een afstand van ca 15 km van mijn kantoor. Vroeger lag mijn grens daarvoor meestal onder de 10 km. Wat een comfort en wat een genot. Bij mij telt elke minuut. Tegelijkertijd vind ik bewegen, mijn gezondheid en het milieu van groot belang en probeer ik de auto zoveel mogelijk te vermijden. De elektrische fiets combineert en dient al deze doelen. Daarom steun ik de actie voor het promoten van de elektrische fiets van harte.

 

Op dinsdag nam accountmanager grote bedrijven Ruby Mussendijk de e-bike van Willem over…

Als een speer……

Echt gaaf hoor op de e-bike als een speer door de utrechtse binnenstad, op vol vermogen, en er dan een sport van maken iedereen in te halen. En bij het inhalen vooral heel cool kijken. Alsof het totaal geen moeite kost. Op zich had deze e-bike er best wat hipper uit mogen zien om het plaatje compleet te maken. Er zijn hippere modellen, ten minste als ik de fietsmagazines moet geloven. Je ziet die hippere modellen alleen nooit op de weg.

Vroeger dacht ik dat mensen met een e-bike een beetje luie fietsers waren. Of eigenlijk helemaal niet hoefde te fietsen omdat het motortje er toch wel voor zorgde dat je vooruit kwam zonder te trappen. Zeg maar als een soort van brommer. Maar niets is minder waar. Je moet evengoed trappen om vooruit te komen. Best inspannend hoor. Althans, voor mij. Je bent calorieën aan het verbranden terwijl je sneller op de plaats van bestemming bent. Dus ook nog eens goed voor de lijn. Super!

Ik overweeg zeker een betaalbaar hipper model e-bike aan te schaffen.

Niet alleen collega’s uit Utrecht en omstreken namen de uitdaging aan om op de e-bike te stappen: ook de collega’s Marie-Cecile Schouwenaar (Kennis en Leren manager) en Monique Boere (communicatie manager IMVO) uit Amsterdam stapten op de fiets. Monique ging van Utrecht naar Amsterdam en Marie-Cecile ging volgende dag weer terug.

Van Utrecht naar Amsterdam – hengen op de e-bike

Route: van het kantoor van MVO Nederland in Utrecht naar Amsterdam.

Weersomstandigheden: redelijk zonnig (eindelijk), wind tegen, lente geuren.

Twee keer eerder heb ik het stuk gefietst van MVO Nederland (Utrecht) naar Amsterdam, waar ik woon. Toen nam ik de kantoorfiets – een degelijke groene opoefiets – en deed ik er 1 uur en 40 minuten over. Net iets te lang om de gehele weg enthousiast te blijven. In beide gevallen zag ik mezelf na  een uur wat gehaast en fronsend voorttrappelen. Maar het is een mooie route, zeker als je een dag binnen hebt gezeten.

En vandaag mag ik diezelfde route afleggen op deze gekke e-bike. Op advies van mijn collega Ruby zet ik hem maar meteen op de volle snelheid. En ja hoor, hij trekt lekker op… Yeah! Ik moet eerst nog even de drukke Amsterdamse straatweg. Zonder enige moeite haal ik alle andere fietsers in en bij elk groen stoplicht schiet ik vooruit.

En dan zoeff… langs de lente bomen, groene velden en schapen. Het gaat lekker. Wel krijg ik het idee dat ik word aangestaard door andere fietsers. Zou het mijn snelheid zijn, met nonchalante traptechniek? Of misschien is het mijn blije hoofd. De wielrenners lijken me door te hebben, met hun kritische blikken.

Lees de rest van Monique haar reis op de blogsite van de ANWB. En hoewel de tocht van Monique heel voorspoedig ging, had Marie-Cecile een andere ervaring:

Op fietse – van 020 naar 030

Monique en haar scoo-scoo-scooter

Dinsdagavond, 21.30. Als ik op het Leidseplein uit de tram stap zie ik collega Monique al tussen de scooters nonchalant op haar e-bike leunen. We hebben halverwege afgesproken om de bike transfer te doen: heen en terug van Utrecht naar Amsterdam leek ons allebei wat te enthousiast. Dus zij heen, ik terug. Afhankelijk van de route is dat tussen de 32 en de 40 km.
“Een uurtje”, zegt ze, terwijl we op het terras van café Americain een kop koffie drinken. Ongeveer een uurtje heeft het haar gekost om in de zon van de Nieuwekade in Utrecht naar Amsterdam centrum te fietsen. De bike staat van trots te stralen op het plein.

23.00 Thuisgekomen ben ik een beetje misselijk. Ik moet wennen aan het zetje dat je krijgt als je de versneller wat hoger zet. De e-bike moet aan de oplader, dus hij komt in mijn woonkamer naast de boekenkast. Het is maar goed dat hij niet bij Monique hoeft te overnachten; die woont 3 hoog. Liftloos.

(Lees het hele avontuur van Marie-Cecile op de blogpagina van de ANWB)

Ook onze manager Planet/Circulaire Economie ging de uitdaging aan en nam de e-bike een dag mee:

Standaard valkuilen

Een van mijn valkuilen is dat ik slecht ‘nee’ kan zeggen. Dus toen collega Kitty mij belde of ik mee wilde doen aan de actie om Nederland aan de e-bike te krijgen was het antwoord logisch. Ik ben immers een fervent buitensporter die regelmatig kilometers vreet op racefiets en MTB.

Op woensdagmiddag neem ik de fiets over van mijn collega en rij naar huis. Eenmaal uit de drukte van de binnenstad neem ik de tijd om de instellingen te verkennen, die overzichtelijk en logisch zijn ingedeeld op het stuur. Maar eens even met vol vermogen beginnen. Bij het stoplicht schiet ik snel accelererend weg, leuk! Na wat snelheid te hebben gemaakt merk ik dat boven de 25 km/u de trapondersteuning uitschakeld. Op zich logisch want deze is er immers voor het comfort en niet om heel hard door te fietsen. Maar toch is het jammer, want ik ga ongemerkt snel naar die grens toe door de trapondersteuning, maar val vervolgens iets terug als deze uitschakeld. Een beetje een jo-jo gevoel is het gevolg. Dan maar eens de andere kant op het uiterste opzoeken. Je kunt namelijk de accu al fietstend opladen, een beetje volgens het principe van de oude dynamo. Het trapt op de maximale laadstand wel heel zwaar, maar dat vind ik dan wel weer een leuke uitdaging. Na een klein half uur kom ik thuis met een nog nagenoeg volle accu. Licht bezweet, maar dat is dan ook mijn eigen schuld.

De volgende ochtend rij ik via een afspraak bij een partner van MVO Nederland naar kantoor. Ik dwing mijzelf rustig te rijden met een lichte trapondersteuning. Hierdoor haal ik toch een gemiddelde van 20 km/u en met name het stukje wind tegen door de polder voelt erg comfortabel. Ik realieer mij dat dit eignlijk wel een erg goede combinatie voor mij is; ’s ochtend op de accu relaxed naar het werk en ’s middags een goede training door de accu fietsend op te laden naar huis. Thuis kan ik immers prima douchen. Eindconclusie van dit redeneren: Ja, ik wil er een hebben!
Maar dat is dan ook meteen weer zo’n valkuil. Want waarom wil ik er eentje hebben, terwijl ik weet dat ik hem slechts 1 a 2 dagen per week gebruik vanwege afspraken buiten fietsafstand…Waarom zou ik heb uberhaupt willen HEBBEN? Ik wil er eigenlijk vooral gebruik van maken als het me uitkomt. Een dienst afnemen dus, in plaats van weer iets bezitten (wat ruimte inneemt, onderhoud kost, afgeschreven moet worden..) Toch maar eens onderzoeken of de ANWB, NS of andere instantie zoiets niet al in de markt heeft. Dan zal ik daar zeker geen nee tegen zeggen!