IMG_9726b-w

Afgelopen week was ik samen met 30 bestuurders, directieleden en ondernemers uit de financiële wereld, energiesector en gebouwde omgeving op reis rondom Spitsbergen. Met als doel meer ambitie en snelheid te krijgen in het CO2-neutraal maken van onze samenleving.

Het klinkt tegenstrijdig om op reis gaan (en dus CO2 uit te stoten) om CO2-reductie te realiseren, maar het was het meer dan waard. Allereerst wist iedereen die mee op reis was dat de aarde opwarmt als gevolg van onze CO2-uitstoot. En dat we daar wat aan moeten doen. Maar zoals bekend is kennis vaak niet voldoende voor actie. Veel deelnemers zag je tijdens de reis veranderen door het zelf waarnemen van terugtrekkende gletsjers en het rechtstreeks van wetenschappers horen wat de nabije toekomst in petto heeft voor zowel de Noordpool alsook Nederland. Van weten naar voelen. Van hoofd naar hart, zoals iemand het verwoordde.

De gevoelde urgentie en wil om te handelen nam elke dag toe. En dat kwam goed van pas bij de tweede reden van zo’n reis. Na het verlaten van de haven waren we namelijk snel buiten bereik. Dus geen telefoon of wifi. En dat maakte dat alle deelnemers drie dagen lang de rust en tijd hadden om echt met elkaar in gesprek te gaan. Dankzij de goede voorbereidingen gingen die gesprekken al snel over de knelpunten die er zijn om de beschikbare financiële middelen zo snel en breed als mogelijk een drijvende kracht te laten zijn voor verduurzaming van de samenleving, en hoe deze op te lossen. Drie dagen betekent diepgaande gesprekken over elkaars standpunten, dilemma’s en mogelijke oplossingsrichtingen. Deze combinatie van de doorleefde ervaring van een pure maar fragiele omgeving en drie dagen offline bij elkaar zijn, leidt tot doorbraken die je niet snel op een andere wijze realiseert.

Ben je tevreden? Het was de meest gestelde vraag na terugkomst. Ik merk dat ik daar vooralsnog voorzichtig positief op antwoord. Ja, ik ben tevreden over de transformatie die ik mensen daar heb zien ondergaan en mijn eigen bijdrage daaraan. In de voorbereiding heb ik getracht de ambities zo hoog mogelijk te houden. En aan boord heb ik een aantal sessies gemodereerd en elke dag de deelnemers gevraagd en uitgedaagd stil te staan bij de omgeving, het gevoel wat dit bij hen oproept en hoe zij dat gevoel vast zouden kunnen houden in de daaropvolgende gesprekken. Nu, na afloop, hoop ik vanuit MVO Nederland een rol te kunnen spelen in de borging van afspraken en uitvoering van plannen. En dat is dan ook meteen de reden voor mijn voorzichtigheid.

Het was een impactvolle reis. Maar morgen begint de waan van de dag weer. Voor mij, maar misschien nog wel meer voor de anderen. MVO is de kern van mijn werk maar zij zullen ongetwijfeld opgeslokt worden door andere zaken. We hebben elkaar commitment gegeven om de vijf opgestelde plannen verder uit te werken en indien mogelijk uit te voeren. Het zijn plannen van het type ‘moonshot’ en in potentie kan er heel veel CO2-besparing uit voortvloeien. Maar voor dat het zover is, moet er nog veel gebeuren. En dan is het zaak dat we allemaal koers houden. Pas als de plannen in uitvoer zijn en er daadwerkelijk stevige en aantoonbare CO2-reductie plaatsvindt, zal ik echt tevreden zijn.